١) «وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»[١] وبايد از ميان شما گروهى باشند كه مردم را به نيكى فراخوانند و آنان را به كار پسنديده امر و از كار ناپسند و نكوهيده نهى كنند. اينانند كه رستگارند.

اين آيه از فريضه اجتماعى امر به معروف و نهى از منكر سخن مى‌گويد، فريضه‌اى كه امت اسلامى بايد به آن بپردازند؛ امتى كه منبع حاكميت در حكومت اسلامى است. جناب عالى «امت» را چگونه تعريف مى‌كنيد؟ آيا برعهده گرفتن فريضه‌ى اجتماعى و واجب كفايى امر به معروف و نهى از منكر توسط امت، موجب مى‌شود كه زنان از گروه تطبيق كننده‌ى اين فريضه، دور ساخته شوند، يعنى استثنا گردند، هر چند كه اين زنان واجد علم، كفايت و شايستگى‌هاى مطلوب نيز باشند؟ به عبارت ديگر آيا مى‌توان گفت كه «امت» در آيه‌ى شريفه كه مكلف به انجام امر به معروف و نهى از منكرند، زنان را شامل نمى‌شود و منظور از آن تنها مردان است؟

جواب:

[١] . سوره آل عمران، آيه ١٠٤.