اساسا تعليم و تعلم در حوزه هاى علمى ما در محور دو علم مى چرخد و بقيه علومى كه به طور مستمر و رسمى يا به نحو پراكنده و دلخواه تدريس مى شود جنبى و هامشى مى باشند و آن دو علم، علم فقه و علم اصول فقه است. والبته كه اصول فقه هرچند كه پاره اى از مباحث آن غير ضرورى مى باشد ولى در مجموع همانگونه كه از اسمش پيداست مقدمه علم فقه است كه براى استنباط احكام شرعى از آن استفاده مى شود، بنابراين مى شود گفت كه هدف اصلى حوزه ها علم فقه است كه مورد ضرورت روزمره مومنين است و بايد به حوائج شرعى آنان جواب داد و وظايف شرعى را به آنان ابلاغ نمود.

چرا تدريس علم فقه است كه مورد ضرورت روزمره مومنين است و بايد به حوائج شرعى آنان جواب داد و وظايف شرعى را به آنان ابلاغ نمود.

چرا تدريس علم فقه تنها در مذهب شيعه اماميه اثنى عشريه اين قدر اهميت پيدا نمود كه حوزه هاى علمى را به خود مشغول داشت؟ آنچه كه سبب شده است دانشمندان شيعه به فقه اهميت بدهند و عمرشان غالبا يا تماما در تحصيل آن و مقدمات آن مانند اصول فقه و علم رجال و غيره صرف شود به نظر نگارنده دو موضوع است.

بطلان تقليد از مجتهد ميت ابتداء در نظر فقهاى شيعه.

اين مساله فعلا در بين دانشمندان ما مسلم است و فعلا مخالفى در آن وجود ندارد.

عدم جواز تقليد كسيكه توانايى استنباط احكام را دارد از مجتهد ديگر.

علماى اهل سنت كه تقليد از مجتهد ميت را ابتداء جايز مى دانند بلكه پيروى‌