عجيب است كه براى تعليم و تعلم طلاب تاكنون هيچ فكرى درباره كتابهاى درسى صورت نگرفته ك بايد آن را معلول فقدان نظم و عدم احساس مسئوليت مديران حوزه هاى مركزى دانست.

كتب درسى رايج حوزه ها بدون كدام معيار مشخص و به طور اتفاقى از بين كتب مولفه به حلقات درس راه يافته است، و لذا غالب كتب درسى داراى نقايص و معايبى بوده و مى باشند.

مثلا گاهى عبارات يك كتاب بيشتر از حد متعارف مختصر و حتى مغلق بوده كه كه باعث دردسر بى موجب طلاب و مدرسين شده است و گاهى مطالب يك كتاب بسيار مطول بوده كه موجب ايضاع وقت طلاب شده است.

گاهى مطالب يك كتاب ناقص بوده كه استفاده مناسبى از آن به عمل نيامده است.

به طور نمونه كتاب سيوطى (شرح الفيه) تا حدى مغلق و حاشيه ملا عبدالله تا حدى مختصر و شرح لمعه داراى عبارات پيچيده و رسائل و مكاسب بسيار طولانى و كتاب مطول بسيار بسيار مفصل است.

كتاب قوانين الاصول هم مفصل و هم چندين مورد آن منجمله بحث صحت سلب- پيچيده و مغلق است.

در اين اواخر علامه شادروان شيخ مظفر يك جزء در منطق و دو جزء در اصول فقه تأليف نموده كه تا حدودى در حوزه ها و مدارس مورد درس و استفاده واقع شده است. چنانچه داشمند عاليقدر و متفكر شهيد صدر نيز در علم‌