نگارنده به زعم خود تنبل نبوده و درس سطوح را (معالم، مطول، شرح لمعتين، قوانين مقدارى از شرح منظومه سبزوارى، رسائل، مكاسب و كفاية الاصول جزئين) را با بعضى از تأليفات ناچيز به مدت تقريبا سه سال به پايان رسانيده است و در ايام تعطيلى (پنجشنبه ها و جمعه ها و ماه محرم و ماه رمضان و غير ذلك) نيز حتى المقدور درس خوانده است ولى اعتقاد دارد اگر امتحان وجود مى داشت هم در زمان درس خواندن سطوح و هم در زمان درس خواندن خارج جدى تر و بهتر درس مى خواند و استفاده بهتر مى برد، به راستى نظم صحيح بسيار مفيد و سازنده است، و بدترين مقوله اين است كه بگوييم نظم ما در بى نظمى مى باشد. معممين بى استعداد و يا تنبل براى جامعه اهل علم ضررهاى زيادى دارند، بيت المال را بدون مجوز صرف مى كنند و تصرفات آنان در امور شرعى ناجايز و موجب آبرو ريزى اهل علم و نام بدى مذهب است و چه بهتر كه توسط امتحان اخراج شوند و به كارهاى ديگرى بپردازند كه زندگانى خودشان هم به هدر نرود به هرحال امتحان حوزه ها خصوصا در مرحله دوم عمومى و اختصاصى همانند امتحان دانشگاهها باشد چون اهميت حوزه ها كمتر از اهميت دانشگاهها نيست.

و در اينجا به سه موضوع ديگر نيز اشاره مى شود.

اول اينكه آهسته آهسته به مردم شيعه در همه جا ابلاغ شود كه هيچ فردى بدون مدرك حوزه مركزى (و يا نايندگى هاى آن حق فعاليت در امور شرعى مردم را ندارد و مومنين نبيد به آنان اعتماد كنند.)

دوم اينكه حوزه بايد حدى را براى بيرون رفتن دلخواه طلاب از حوزه و