به هرحال نه اسلام از همه محصلين خصوص اجتهاد در فقه را خواسته و طلاب همه شان قصد ماندن در حوزه و مجتهد شدن در فقه را دارند و نه مشكلات همه مسلمانان، در فقه خلاصه مى شود بنابراين بايد فكر همه جوانب ر نمود.

و نيز ما وقتى در مقدمات فقه نظر وسيعى داريم كه وقت خود و سهم امام (ع) را در مسايل اصول فقه كه پاره اى از آنها بى خاصيت است مصرف مى كنيم چرا در مقدمات بقاى دين و ترويج اسلام و ارشاد مومنين و دفع شبهات ملحدين تنگ نظر باشيم و الله المستعان.

[١] - مثلا نگارنده مى توانست درباره تمسك به عام در شبه مصد اقى مطالبى را در اجتماع مردم بى سواد ايراد كند و يا درباره حكومت و كشف دليل انسداد توضيحاتى بدهد ولى مردم محيط حتما او را ديوانه يا ضعيف الاعصاب مى پنداشتند!!! نگارنده چون از جهان ديگر( حوزه علميه نجف اشرف) آمده بود مشكلات اجتماع و روانشناسى مردم شهر و كشور خود و روش تبليغات درست و نحوه نزديكى با محصلين و دانشجويان دانشگاهى را بلد نبود و علاقه داشت همه محيط شيفته معلومات ناقص او گردند و همين تسليمى مردم را ملاك ديندارى آنان مى پنداشت!!!

عجب مصيبتى براى طرفين.