خصايص خاتم النبيين (ص) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨ - ٣- أهميت شور و مشوره

مانند گرفتن ماليات، جايز است كه انسان به زور بگيرد؛ ولى اين‌كار نيز براى ملاها مناسب نيست، اگر يك‌نفر ملا به زور از مردم ماليه بگيرد، آبرويش مى‌رود، جايگاه اجتماعى خود را از دست مى‌دهد، مردم ديگر به او اعتماد نمى‌كند!. وقتى يك ملا اعتماد خود را از دست بدهد، نمى‌تواند در بين مردم جايگاه اجتماعى داشته باشد.

بعضى اشخاص كه مردم‌دارى را بلد نيستند، تمام مشكلات را به‌گردن شانس خودشان مى‌اندازند، ما بدبخت بوديم، بيچاره بوديم، مردم از ما دور شدند، كسى به ما اعتماد ندارد. اين‌عده، بى‌جهت شانس خود را متهم مى‌كنند، شانس چيست؟ دنيا محل جستجو و چاره‌جويى و تدبيراست، شما نتوانستيد اراده مردم را كنترل كنيد، راه و روش مردم دارى را بلد نبوديد، شكست خورديد، اكنون بدون جهت شانس خود را متهم مى‌كنيد. با توجه به اين مطلب، يكى از راه‌هاى مهم اداره و كنترل مردم، مشوره كردن با آنان است. مشوره كردن هم از نظر روانى فايده دارد و هم از نظر عقلى؛ زيرا رأى چند نفر بهتر از رأى يك نفر است، فرد ممكن است اشتباهات زياد داشته باشد؛ اما وقتى‌كه اجتماع به وجود آيد، پنجصد نفر، هزار نفر مى‌شود، از يك‌سوى احتمال اشتباه به حدّ أقل مى‌رسد و از سوى ديگر، مردم به انسان اعتماد مى‌كنند، به همين دليل أمر شده است كه در كارها باهم مشوره كنيد. بعضى از مفسرين مى‌گويند: مشوره براى مردم مستحب و بر پيغمبراكرم صلى الله عليه وآله وسلم واجب بوده است.