بلكه به اخذ امور محتومه مشغول است؛ معارض روايت معتبرة السند صدوق رحمه الله در خصال (٥١٩) از فضل بن يسار است كه گفته است: ابوجعفر (حضرت باقر) عليه السلام عادت داشت كه در شب بيست و يكم و بيست و سوم شروع به دعا مى كرد، تا شب از نصف مى گذشت و آن وقت (يكصد ركعت) نماز مى خواند.[١]

از اين روايت به خوبى به دست مى آيد كه امام باقر (ع) مثل ساير مؤمنين شب را به دعا و نماز مى گذرانده است. مگر اينكه گفته شود ملائكه در ساعت اول شب مذكور آنچه را مى آورند به امام تسليم مى كرده و از محضرشان بيرون مى شدند و امام بدون اينكه آنها را همان شب مطالعه مى كردند،[٢] به دعا مشغول مى شدند. والله العالم.

[١] . جامع الاحاديث، ج ١٠/ ١٨٩.

[٢] . ظاهرا در يك شب همه آن مطالب خوانده نمى شده و وقت بيشتر مى خواسته.