گلزار مقدس: مشاهیر تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ٢٤٢ - وفات

تا در این غمکده حیران بودم

غافل و مست و هوسران بودم

شب و روز از پی امرار معاش

رنج می بردم و بودم به تلاش

حاصلم بود همه غصه و غم

شادیم بود همه دفع الم

یک دم از کار نمی آسودم

روز و شب در غم و محنت بودم

نه همین غم خور خود بودم و بس

بلکه غمخوار شدم بر همه کس

هرکه را زار و پریشان دیدم

شرح احوال از او پرسیدم

چون که آگاه شدم از غم او

کاستم قدر خود از ماتم او

هشتم از مکنت و دارائی خود

به کفش قدر توانایی خود

خدمت خلق نمودم به جهان

چه ز اموال، چه از دست و زبان

گره از کار کسان واکردم

دفع رسوائی رسوا کردم

لیک آن کس که ز من دید وفا

آخر الامر به من کرد جفا

هرکه با من در الفت وا کرد

راه خر کردن من پیدا کرد

شد سوار من و با شور و شتاب

خست پهلوی من از نیش رکاب

دوستی هرکه فزون دید ز من

بیشتر گشت مرا دشمن تن

هرکه می گفت تو را دارم دوست

کند با دوستی از جسمم پوست

تا ز اموال کفم خالی شد

موسم پیری و بی حالی شد

همه رفتند و زهم دور افتاد

حاجی اینجا و شتر در بغداد

آرزوها همه در قلبم ماند

تا که در خاک رهم رخت کشاند

غم چو آمد به دلم یابد راه

دیده بگشوده و دیدم زنگاه

آنچه می بود مرا یاور و یار

همه در خاک گرفتند قرار

نگرفتم من از ایشان همه پند

که بود ماندن من روزی چند

باید آخر پی ایشان بروم

زار و نالان و پریشان بروم