اعلاي انسانيت و اقامه کننده نماز و ادا کننده زکات و وفادار به پيمان و آن شخصيتي است که خداوند عزيز در قرآن مجيد او را صادق الوعد ستوده و نسبت به او اعلام رضايت فرموده است; آن بزرگ پيامبري که زن و فرزند را به نماز و عبادت خدا دعوت مي کرد و در کنار بيت زندگي را به عبادت و مناجات و خدمت به مردم منطقه و تربيت عباد حق مي گذراند.

حجر اسماعيل، بنابر مشهور، مدفن عده اي از انبيا و سفراي حق و محل دفن هاجر و اسماعيل است.

امامان شيعه در آن محل به عبادت و مناجات با قاضي الحاجات مي پرداختند و به دعا و راز و نياز در آن مکان شريف اصرار داشتند. روايت زير گوشه اي از اين حقيقت را بازگو مي کند:

عن علي بن مزيد بياع السابري قال: رأيت أبا عبدالله ـ عليه السلام ـ في الحجر تحت الميزاب مقبلا بوجهه علي البيت باسطاً يديه و هو يقول:

اللّهمّ ارحم ضعفي و قلّة حيلتي، اللّهمّ أنزل عليَّ کفلين من رحمتک و ادرُرْ عليَّ من رزقک الواسع و ادرأ عَنّي شرّ فسقة الجنّ و الانس و شرّ فسقة العرب و العجم، اللّهمّ أوسع عليَّ من الرّزق و لا تقتّر عليَّ، اللّهمّ ارحمني و لا تعذّبني أرض عني و لا تسخط عليَّ، انّک سميع الدعاء، قريب مجيب. [١]

علي بن مزيد مي گويد: حضرت صادق ـ عليه السلام ـ را در حجر اسماعيل زير ناودان ديدم که متوجه بيت بود و دو دست به دعا برداشته به محضر حق عرضه مي داشت: الهي به ناتوانيم و اندک

[١] بحار، ج٩٦، ص١٩٩