و خساسة الأنفس و نسيان الذکر و انقطاع الرجاء و الأمل، و تجديد الحقوق و حظر الأنفس عن الفساد و منفعة من في المشرق و المغرب و من في البرّ و البحر و ممّن يحجّ و ممن لا يحجّ من تاجر و جالب و بايع و مشتر و کاتب و مسکين و قضاء حوائج أهل الأطراف و المواضع الممکن لهم الاجتماع فيها، کذلک ليشهدوا منافع لهم.

و علة فرض الحج مرّة واحدة لأنّ الله ـ عزّ وجلّ ـ وضع الفرائض علي أدني القوم قوّة، فمن تلک الفرائض الحج المفروض واحد، ثمّ رغّب أهل القوة علي قدر طاقتهم. [١]

از حضرت رضا ـ عليه السلام ـ روايت شده: آنچه موجب وجوب حج گشته امور زير است:

سفر معنوي وپرواز ملکوتي وحرکتي عرشي به سوي خداي ـ عزوجل ـ و درخواست اضافه شدن نعمت هاي مادي و باطني از جانب حضرت محبوب و پاک شدن از تمام گناهاني که قبل از حج در تمام دوران عمر دامن پاک حيات را آلوده کرده است، و براي قرار گرفتن در مدار توبه از آنچه که در گذشته از زمان، بر انسان گذشته و از سر گرفتن اعمال براي آينده بمانند کسي که تازه قدم در عرصه تکاليف گذاشته و چيزي بر او نيست.

در اين مسؤوليت سنگين و با برکت خرج کردن مال و منال در راه خدا و مشقت و رنج بدني و باز داشتن نفس از شهوات و لذات حرام و افتادن در حوزه عاشقانه قرب بحق از طريق عبادت و بندگي به چشم مي خورد.

حج باعث طلوع صفت نوراني خضوع و استکانت و ذلت از مشرق

[١] عيون اخبار الرضا، ج٢، ص٩٠; بحار، ج٩٦، ص٣٢