چهل حدیث حج - حسین انصاریان - الصفحة ٥٦ - دو عبادت برتر

شکر قولي و حمد زباني در کنار هر نعمت کار زبان، و عمل اين عضو عرصه گاه حيات فوق العاده مهم است.

نشر علم، بيان حق، ذکر محبوب، اثبات حقيقت، ردّ باطل، انتقاد سازنده، از شؤون زبان است.

غيبت، که بقول قرآن در سوره حجرات بمانند خوردن گوشت ميّت است، آنهم ميّتي که برادر ايماني انسان است و بقول حضرت سيد الشهدا ـ عليه السلام ـ غذاي سگان جهنم است، از زشتي ها و اعمال نارواي زبان مي باشد.

تهمت، فحش، بدگويي، مسخره کردن، شايعه انداختن، تحقير کردن مردم، تکذيب حق، تصديق باطل، بيهوده گويي، ياوه بافي، گمراه کردن مردم مؤمن، همه و همه کار زبان است.

بحقيقت بايد گفت: زبان دري از درهاي بهشت، يا بابي از ابواب عذاب ابد و جهنم سوزان است.

با زبان مي توان خشنودي حضرت حق، يا سخط و غضب آن وجود مقدس را خريد.

زائر بيت الله از ابتداي سفر، بايد به پرهيز از هر نوع سخن باطل اقدام و خود را به گفتار حق عادت دهد، و در اين مسير الهي آنچنان بکوشد که چون به وطن برگشت غير حق نگويد، و غير حق نجويد.

در بحارالانوار، ج٧١، ص٢٩٦ از رسول اسلام نقل شده: زبان را جز به سخن خير بکار نگير.

در روايات بسياري آمده که صَمْت را همه جا و هميشه رعايت کنيد.