کعبه خانه خداوند است. محلّ نزول فرشتگان و مطاف عرشيان و قدّوسيان است. جايگاه نزول رحمت خاص حضرت معبود است. موقف استجابت دعا است، مرکز عبادت و راز و نياز و توبه و انابه و موضع برآورده شدن حاجت حاجتمندان و نياز نيازمندان و شفاي درد دردمندان و رفع مسکنت مستمندان و جاي عبادت عاشقان و محلّ مستي عارفان و شور شوريدگان است.

آن که مأموم امامِ هدايت و قلبش منوّر به نور توحيد، روش و راهش سنت پيامبر، کتابش قرآن، و بحق و حقيقت شيعه اهل بيت و شيفته امامان معصوم و عاشق حضرت معبود است، چون وارد مسجدالحرام شود و گوشه اي بنشيند و جز نظر دوختن به کعبه کاري نکند، نظرش به کعبه بعنوان عبادتِ حق قلمداد شود; عبادتي که حوزه جاذبه رحمت خاصّه الهي است. حال ببينيد انجام ساير عبادات و مناسک که طبيعتاً همراه با نظر به کعبه انجام مي گيرد، چه عبادت پر بهره و چه برنامه با منفعتي است.

به حديث زير در اين زمينه توجه نماييد:

عن ابي ذر عن النبي ـ صلي الله عليه و آله ـ قال: النظر الي علي بن أبي طالب ـ عليه السلام ـ عبادة و النظر الي الوالدين برأفة و رحمة عبادة و النظر في الصحيفة ـ يعني صحيفة القرآن ـ عبادة و النظر الي الکعبة عبادة. [٢]

[١] محاسن برقي، ص٦٩

[٢] بحار،ج٩٦، ص٦٠; امالي طوسي، ج٢، ص٧٠