چهل حدیث حج - حسین انصاریان - الصفحة ١٠٨ - وقوف در مشعرالحرام

حديـث ٣٠

وقوف به منا

انسان جامع همه استعدادهاست. قواي روحاني و ملکوتي، در حدي که انسان را به عالي ترين مدارج کمال برساند، در انسان قرار داده شده، ظرف رسيدن به کمالات و حقايق همين دنيايي است که انسان در آن زندگي مي کند و زندگي دنيا همراه با تبعاتي همانند جسم، غريزه، شهوت، خوردن و آشاميدن و پوشيدن و کسب و کار و تجارت و کوشش است.

رابطه انسان با اين امور نبايد بي حد و مرز باشد، اگر راه شکم و شهوت بدون مرز و حد باشد، انسان بتدريج محکوم اين دو برنامه شده و از وجود او موجودي تبهکار و آلوده و ستمگر ساخته خواهد شد.

راه جلوگيري از بي حد و مرز شدن شکم و شهوت فقط و فقط عبادت است، آنهم عبادتي که وحي آن را نظام داده است.

بندگان واقعي حق، چراغ زندگي و گل گلستان حيات و گوهر گرانبهاي صدف آفرينشند.