ندانستن حکمت و مصلحت خصوصيات خواسته شده در برخي از عبادات، از حيث کميت و کيفيت، براي بعضي از مردم باعث تعجب و حيرت گشته و علت آن همانا ندانستن حقايق رازهاي تعبدات و انوار مکنونه در مجاهدات است.

هر عملي که بايد بقصد قربت انجام گيرد، هر اندازه که دور از تصرفات عقلي باشد، خصوصاً اگر انسي به آن عمل نباشد و کلفت و مشقتي نيز در بر داشته باشد; مانند رمي جمرات و سر تراشيدن در سرزمين منا و طول اقامت در آن محل. حصول مقام بندگي و تعبد به آن عالي تر و ارزنده تر است و به انجام اينگونه عبادات است که جان آدمي در برابر حضرت جانان قرار مي گيرد و در دو جهان به راهي که پايدار است رهنمون مي شود.

چه عالي و شيرين است که انسان در برابر صدور تمام فرامين مولا که سرچشمه در علم و عدل و حکمت او دارد، تسليم باشد و در باطن خود نسبت به آن فرامين چون و چرايي نداشته باشد که چون و چرا کار متکبّران و دوري از اجراي قوانين حق، راه مفسدان است.

در هر صورت وقوف به منا و انجام برنامه هاي حق در آن سرزمين، همراه با مشقت عظيمي که دارد، باعث آنچنان اجر و ثوابي است که بر اساس معارف الهي گويا پس از اتمام کار و انجام اعمال وضع انسان همانند وقتي است که پاک و پاکيزه و بدون گناه از مادر متولد شده است!

روايت زير به اين معنا توجه مي دهد:

عن الرضا ـ عليه السلام ـ قال: قال ابو عبد الله ـ عليه السلام ـ : اذا