پس با قدم خوف و رجاء، رغبت و رهبت خود را مهياي حضور کن که عمده آن آن است که با قلب خجل و دل پر از خوف و با حال انکسار و ذلّت و ضعف و بيچارگي وارد محضر شوي و خود را بهيچ وجه لايق محضر نداني و لايق عبادات و عبوديت نشماري و اذن در عبادت را فقط از شمول رحمت و عميم لطف حضرت محبوب بداني، که اگر ذلّت خود را نصب عين کردي و به جان و دل براي ذات مقدس حق تواضع نمودي و خود و عبوديت خود را ناچيز و بي ارزش دانستي حق تعالي با تو لطف کند و تو را رفعت دهد و به کرامات خود بيارايد.

اگر بگويند نماز باب رحمت، بارگاه قدس، ميقات عاشقان، معراج مؤمنان، عشق عارفان، راه دانايان، صراط بينايان، جان والهان، وسيله قرب جانان، و درمان دردهاست، چيزي به گزاف نگفته اند.

معاوية بن وهب مي گويد: از حضرت صادق ـ عليه السلام ـ پرسيدم: برترين چيز که وسيله قرب عباد به حق و محبوبترين عمل نزد خداوند است چيست؟ فرمود: پس از شناخت حق، چيزي را محبوبتر از نماز نمي شناسم. [١]

ابوبصير از حضرت صادق ـ عليه السلام ـ نقل مي کند: يک نماز واجب از بيست حج بالاتر است و يک حج بهتر است از خانه اي که پر از طلا باشد و همه آن در صدقه مصرف شود. [٢]

يونس بن يعقوب گويد: شنيدم حضرت صادق ـ عليه السلام ـ فرمود: يک حج از دنيا و آنچه در آن است بالاتر است و يک نماز واجب از هزار حج

[١] فروع کافي، ج١، ص٣٧

[٢] وسائل، ج٣، ص٢٦