آنان که سر از بندگي حق مي پيچند، و در مسأله عبادت و اطاعت از مولا دچار کبر و خود بزرگ بيني مي شوند و روي عبادت به خاک درگاه دوست نمي گذارند، نعمت مي خورند و کفران نعمت مي کنند، دل به حق نمي دهند، و رو به جانب حضرت او نمي آورند، از زحمات انبيا و امامان و اوليا قدرداني نمي نمايند و خود را از تجلّي آيات قرآن بر قلوبشان محروم مي کنند، با حضرت محبوب صفا نمي نمايند و براي شستشو به خرابات عشق حق قدم نمي گذارند، بايد بدانند که بتدريج دنياي باطن و عرصه گاه غيب وجودشان دچار تاريکي مي شود و اين تاريکي و چرکِ باطن، هر لحظه افزوده مي گردد تا جايي که به انکار تمام حقايق برخيزند و به بي نهايت پستي و ذلت درون برسند و از اين طريق قيامت خود را نيز به تاريکي و ظلمات دچار کنند، ظلماتي که از پس آن حسرتي سنگين بر دل نشيند، حسرتي که براي آن علاجي نخواهد بود.

ولي اهل معرفت و آراستگان به عرفان حق، و اهل رياضت و تسليم، و عاشقان عبادت و بندگي، در هر لحظه نور باطن بيفزايند، و بر يقين و ايمان خود نسبت به حقايق اضافه کنند و از اين طريق روشنايي و نور قيامت خود را تأمين نمايند که در عبادت و اطاعت، و بندگي و تقوا، و خوف و خشيت، و جود و سخاوت، و کرم و حسن خلق، نور محبوب در تجلي است و اين نور بطور دائم براي انسان