اعتقاد ما - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١١ - ٧٢- مراسم سوگوارى و فلسفه آن
ممكن است كسانى ندانند كه ما در مراسم سوگوارى چه مىكنيم و آن را مربوط به يك واقعه تاريخى تصوّر كنند كه مدّتهاست گرد و غبار فراموشى بر آن نشسته، ولى ما خود مىدانيم كه زنده نگهداشتن اين خاطرهها چه تأثيرى در تاريخ ديروز و امروز و فرداى ما داشته و دارد.
مراسم سوگوارى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و مسلمين بر «حمزه (سيّدالشهدا)» بعد از غزوه «احد» در همه تواريخ معروف آمده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله از كنار يكى از خانههاى انصار عبور مىكرد، صداى گريه و نوحهگرى شنيد، چشمان پيامبر صلى الله عليه و آله گريان شد و اشك از صورت مباركش جارى گشت و فرمود: ولى «حمزه» عزادار ندارد، «سعدبن معاذ» اين سخن را شنيد و به سراغ گروهى از طايفه «بنى عبدالاشهل» رفت، و به زنان آنها دستور داد كه به خانه حمزه عموى پيامبر صلى الله عليه و آله بروند و براى حمزه سيّدالشهدا سوگوارى كنند. [١]
بديهى است اين كار مخصوص حمزه نبود، بلكه برنامهاى است كه براى همه شهيدان بايد انجام شود، و خاطره آنها را براى نسلهاى امروز و فردا زنده نگه داريم، و از اين راه پيوسته خون تازهاى در عروق مسلمين جارى سازيم. تصادفاً هم اكنون كه اين سطور را مىنويسيم روز عاشورا (دهم محرم الحرام) سال ١٤١٧ هجرى قمرى است؛ به راستى شور عظيمى سراسر جهان تشيّع را فرا گرفته است.
جوانان و نوجوانان و بزرگسالان همه لباس سياه پوشيده، يكپارچه در مراسم سوگوارى امام حسين عليه السلام و شهداى كربلا شركت كردهاند؛ چنان تحوّلى در فكر و جان همه نمايان است كه اگر از آنها براى مبارزه با
[١]. كامل ابناثير، جلد ٢، صفحه ١٦٣-/ سيره ابنهشام، جلد ٣، صفحه ١٠٤