اعتقاد ما - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٠ - ٧٢- مراسم سوگوارى و فلسفه آن
داشت. [١]
مسأله قيام خونين امام حسين عليه السلام امروز براى ما شيعيان به صورت يك الگو و برنامه جهت مقاومت در برابر هر گونه استبداد و زورگويى و ظلم و ستم درآمده و شعارهاى «هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّة؛ ما هرگز تن به ذلّت نمىدهيم»، «وَ انَّ الْحَياةَ عَقيدَة وَ جَهاد؛ حقيقت زندگى ايمان و جهاد است» كه برگرفته از تاريخ خونبار كربلاست هميشه به ما كمك كرده است كه در مقابل حكومتهاى ظالم بايستيم و با اقتدا به سالار شهيدان حسين و يارانش، شرّ ظالمان را برطرف سازيم (در انقلاب جمهورى اسلامى ايران نيز همه جا اين شعارها به چشم مىخورد).
كوتاه سخن اينكه: بزرگداشت خاطره شهداى اسلام، مخصوصاً شهيدان كربلا، روح حماسه و ايثار و شهامت و جانبازى در راه عقيده و ايمان را همواره در ما زنده مىدارد، و به ما درسهاى مهمّى براى سربلند زيستن و تن به ظلم ندادن مىدهد، اين است فلسفه زنده نگهداشتن اين خاطرهها و تجديد مراسم عزادارى در هر سال.
[١]. ابومسلم خراسانى كه ريشه حكومت بنىاميّه را قطع كرد، براى جلب عواطف تودههاى مسلمان از شعار الرّضا لآل محمّد كمك مىگرفت (كامل ابناثير، جلد ٥، صفحه ٣٧٢).
قيام توّابين نيز با شعار يا لثارات الحسين صورت گرفت (كامل ابن اثير، جلد ٤، صفحه ١٧٥).
قيام مختار ابن ابى عبيده ثقفى نيز با همين شعار بود (كامل ابن اثير، جلد ٤، صفحه ٢٨٨).
مىدانيم از جمله گروههايى كه بر ضدّ بنىعبّاس قيام كردند، حسين بن على صاحب فخّ بود، او هدف خود را در يك جمله خلاصه مىكرد: «وَادعُوكُم الَى الرّضا مِنْ آل مُحَمَّد؛ من شما را دعوت به جلب خشنودى آل محمّد صلى الله عليه و آله مىكنم» (مقاتل الطالبيين، صفحه ٢٩٩-/ تاريخ طبرى، جلد ٨، صفحه ١٩٤)