به قصورها و تقصيرها، و كوچكى نفسِ خويش از يك طرف و عظمت و بزرگى كسى كه در حضورش واقع شده‌ايم از طرف ديگر، روح ما با عالم بالا تماس برقرار كند و با محبوب حقيقى راز و نياز نمايد.

اگر دعايى از ادعيه را مى‌خوانيم كه مخاطب در آن، خداست، به لطفها و محبّت‌هايى كه در طول عمرمان در حقّ ما روا داشت و گناهانى را كه پوشاند و لغزشهايى را كه دفن كرد و نعمتهايى را كه ارزانى داشت، يكى پس از ديگرى اشاره كنيم و بر زبان جارى سازيم تا محبّتى كه او به خوب شدن و هدايت ما دارد را لمس كنيم و قُرب و انسش را احساس نماييم.

و اگر زيارتى از زيارات ائمّه طاهرين (صلوات اللَّه عليهم اجمعين) است، باز هم قرب و لطف و رحمت و كرامت آنها را در نظر بياوريم و اين كه آنها شفيعان درگاه و مقرّبان خدايند؛ كلام ما را مى‌شنوند و سلام ما را جواب مى‌گويند و بر جايگاه و مقامى كه هم اكنون در آن قرار داريم شاهد و ناظرند

(وَ أَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَكَ وَ خُلَفاءَكَ أَحْياءٌ عِنْدَكَ يُرْزَقُونَ، يَرَوْنَ مَقامِي، وَيَسْمَعُونَ كَلامِي، وَ يَرُدُّونَ سَلامِي) [١]

تا آن كه لذّت و شيرينى نجوا و مناجات با آنان را احساس كنيم

(وَ فَتَحْتَ بابَ فَهْمِي بِلَذِيذِ مُناجاتِهِمْ‌)

. [٢] اگر آن‌گونه دعا بخوانيم و اين‌گونه زيارت كنيم، مى‌توانيم مطمئن باشيم با هر دعا و زيارت، گويا به محضر خداوند و معصومين عليهم السلام شرفياب شده‌ايم و روح و جانمان را صفا و صيقل تازه‌اى داده‌ايم و زنگارها و تيرگى‌هاى گناه را از خود زدوده‌ايم و اين‌جاست كه دعا و زيارت، جايگاه واقعى خود را پيدا مى‌كند و هدف اصلى آن تحقّق مى‌يابد.

در پايان لازم مى‌دانم از تمام كسانى كه براى تهيه اين مجموعه ما را يارى دادند و در تطبيق دقيق مدارك، و تصحيح، و چاپ و نشر آن تلاش و كوشش كردند، از جمله فضلاى محترم حجج اسلام آقايان محمد رضا حامدى، مسعود مكارم و سيد عبدالمهدى توكّل (دامت تأييداتهم) تشكر و سپاسگزارى كنم و براى توفيق هر چه بيشتر همه عزيزان دعا نمايم. همچنين از همگان التماس دعا دارم كه اين‌جانب وتمام كسانى را كه براى فراهم آوردن اين مجموعه زحمت كشيده‌اند، فراموش نكنند.

ذكر اين نكته لازم است كه براى تهيّه اين مجموعه، چند سال زحمت كشيده شده؛ با اين حال، اگر صاحب‌نظران تذكّرات تكميلى داشته باشند، از آن استقبال مى‌شود.

قم- ناصر مكارم شيرازى‌

فروردين ١٣٨٤- صفر ١٤٢٦

[١]. وسائل الشيعه، جلد ١، صفحه ٥٩، ابواب مقدمات عبادات، باب ١٨. لازم به ذكر است كه اين جملات، در اصل بخشى از اذن دخول زيارت‌رسول گرامى صلى الله عليه و آله در مدينه، در مسجد النبى مى‌باشد و از آن‌جا به بعضى از مشاهد مشرّفه ديگر منتقل شده است.

[٢]. همان مدرك.