آموزش عقايد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٣١ - نعمتهاى دنيا موجب سعادت اخروى نمى شود

و آسايش آخرت هم خواهد بود و شايد دفن كردن سيم و زر و گوهرهاى گرانبها و حتّى موادّ غذائى همراه مردگان، ناشى از چنين پندارى بوده است.

قرآن كريم، تأكيد مى‌كند كه نه مال و فرزند به خودى خود (و صرف نظر از رفتار مربوط به آنها) موجب تقرّب به خداى متعال مى‌شود١ و نه در جهان آخرت، سودى به كسى٢ مى‌بخشد، و اساساً اين گونه روابط و اسباب دنيوى گسسته مى‌شود٣ و هر كسى داراييها و متعلّقات خود را رها مى‌كند٤ و تك و تنها به سوى خداى متعال، محشور مى‌گردد٥ و فقط روابط معنوى الهى، پايدار مى‌ماند و به همين جهت، مؤمنانى كه با همسران و فرزندان و بستگانشان پيوندهاى ايمانى دارند در بهشت با هم خواهند بود٦.

حاصل آنكه: رابطه بين دنيا آخرت از قبيل رابطه بين پديده هاى دنيا با يكديگر نيست و چنان نيست كه هر كسى در دنيا نيرومندتر و زيباتر و شادتر و بهره مندتر باشد در آخرت هم همانگونه محشور شود و گرنه مى‌بايست فرعونها و قارونها سعادت اخروى بيشترى داشته باشند بلكه چه بسا كسانى كه در دنيا ناتوان و رنجور و تهيدست باشند ولى در اثر انجام وظايف الهى، سالم و زيبا و نيرومند، محشور و از نعمتهاى ابدى برخوردار گردند.

بعضى از ناآگاهان چنين پنداشته‌اند كه مفاد آيه شريفه «وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلاً»٧.

اين است كه سلامت و بهره منديهاى دنيا، رابطه مستقيم با سلامت و بهره منديهاى آخرت دارد، غافل از آنكه: منظور از «كورى» در اين آيه، كورى ظاهرى نيست بلكه مقصود، كوردلى است چنانكه در آيه ديگرى مى‌فرمايد:

«فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ»٨.

همانا چشمها نابينا نمى‌شود بلكه دلهايى كه در سينه هاست نابينا مى‌شود.

---

[١] سبأ / ٣٧. [٢] شعراء / ٨٨، لقمان / ٣٣، آل عمران / ١٠، ١١٦، مجادله / ١٧. [٣] بقره / ١٦٦، مؤمنون / ١٠١. [٤] انعام / ٩٤. [٥] مريم / ٨٠، ٩٥. [٦] رعد / ٢٣، غافر / ٨، طور / ٢١. [٧] اسراء / ٧٢. (كسى كه در دنيا كور باشد در آخرت هم كور و گمراه‌تر خواهد بود). [٨]حج / ٤٦.