آموزش عقايد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣١ - حلّ چند شبهه

الهى اقتضاء نمى‌كرد كه قدرت بر ارائه معجزه را به او بدهد تا موجبات گمراهى بندگان را فراهم آورد.١

حاصل آنكه: عقل به روشنى درمى يابد كه كسى شايستگىِ ارتباط خاص با خداى متعال و اعطاء قدرت بر انجام معجزات را دارد كه به مولاى خودش خيانت نكند و موجبات گمراهى و بدبختى ابدىِ او را فراهم نياورد.

بنابراين، آوردن معجزه، دليل عقلىِ قاطعى بر صحّت ادعاى نبوّت خواهد بود.

پرسش

١- مفاد اصل عليّت چيست؟ و لازمه آن كدام است؟

٢- چرا پذيرفتن اصل عليّت، منافاتى با پذيرفتن اعجاز ندارد؟

٣- چرا تفسير اعجاز، به آگاهى از علل ناشناخته، صحيح نيست؟

٤- آيا پذيرفتن اعجاز، منافاتى با تغييرناپذيرى سنتهاى الهى دارد؟ چرا؟

٥- آيا انبياء ابتدائاً اقدام به آوردن معجزه مى‌كردند يا برحسب درخواست مردم انجام مى‌دادند؟

٦- چرا پيامبران به هر درخواستى براى معجزه، پاسخ مثبت نمى‌دادند؟

٧- توضيح دهيد كه معجزه، تنها يك دليل ظنّى اقناعى نيست بلكه برهانى عقلى بر صدق ادّعاى نبوّت است.