همانگونه كه اشاره شد بهترين دليل و معتبرترين مدرك براى اثبات اينگونه مطالب، قرآن كريم است كه حقّانيت و اعتبار آن در درسهاى گذشته، واضح گرديد. و كسى كه يك مرور اجمالى بر اين كتاب الهى بكند با كمال روشنى در خواهد يافت كه دعوت آن، عمومى و همگانى است و اختصاص به قوم و اهل نژاد و زبان معيّنى ندارد.

از جمله، در آيات زيادى همه مردم را بعنوان «يا أَيُّهَا النّاس»١ «يا بَنِي آدَم»٢ مورد خطاب، قرار داده و هدايت خود را شامل همه انسانها «النّاس٣ و الْعالَمِين٤» دانسته است. و همچنين در آيات فراوانى رسالت پيامبر اكرم(ص) را براى همه مردم «النّاس٥ و الْعالَمِين٦» ثابت كرده، و در آيه‌اى شمول دعوت وى را نسبت به هر كسى كه از آن، مطّلع شود مورد تأكيد قرار داده است٧. و از سوى ديگر، پيروان ساير اديان را بعنوان «اهل كتاب» مورد خطاب و عتاب قرار داده٨ و رسالت پيامبر اكرم(ص) را در مورد آنان تثبيت فرموده، و اساساً هدف از نزول قرآن كريم بر پيامبر اكرم(ص) را پيروزى اسلام بر ساير اديان، شمرده است٩.

با توجه به اين آيات، جاى هيچگونه شك و شبهه‌اى درباره همگانى بودن دعوت قرآن كريم و جهانى بودن دين مقدّس اسلام، باقى نمى‌ماند.

جاودانى بودن اسلام

آيات مزبور همانگونه كه با بكار گرفتن الفاظ عامّ (مانند بنى آدم و الناس و العالمين) و با متوجه كردن خطاب به اقوام غيرعرب و پيروان ساير اديان (مانند «يا أَهْلَ الْكِتاب») عموميّت و جهانى بودن اسلام را ثابت مى‌كند همچنين با اطلاق زمانى، محدوديّت و مقيّد بودن آنرا به

[١] ر. ك: سوره بقره: آيه ٢١، سوره نساء: آيه ١، ١٧٤، سوره فاطر: آيه ١٥. [٢] ر. ك: سوره اعراف: آيه ٢٦، ٢٧، ٢٨، ٣١، ٣٥، سوره يس: آيه ٦٠. [٣] ر. ك: سوره بقره: آيه ١٨٥، ١٨٧، سوره آل عمران: آيه ١٣٨، سوره ابراهيم: آيه ١، ٥٢، سوره جاثيه: آيه ٢٠، سوره زمر: آيه ٤١، سوره نحل: آيه ٤٤، سوره كهف: آيه ٥٤، سوره حشر: آيه ٢١. [٤] ر. ك: سوره انعام: آيه ٩٠، سوره يوسف: آيه ١٠٤، سوره تكوير: آيه ٢٧، سوره قلم: آيه ٥٢. [٥] ر. ك: سوره نساء: آيه ٧٩، سوره حج: آيه ٤٩، سوره سبأ: آيه ٢٨. [٦] ر. ك: سوره انبياء: آيه ١٠٧، سوره فرقان: آيه ١. [٧] ر. ك: سوره انعام: آيه ١٩. [٨] ر. ك: سوره آل عمران: آيه ٦٥، ٧٠، ٧١، ٩٨، ٩٩، ١١٠، سوره مائده: آيه ١٥، ١٩. [٩] ر. ك: سوره توبه: آيه ٣٣، سوره فتح: آيه ٣٨، سوره صف: آيه ٩.