لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨ - غايت حرکت موجودات از ديدگاه قرآن

يعني آن موجودات به سوي خداوند در سير و حرکتند و به تعبير ديگر غايت و نهايت سير آن‌ها خداوند است.

ـ «وَلِلّهِ غَيْبُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الأَمْرُ كُلُّه؛[١] و نهان آسمان‌ها و زمين از آن خداست و تمام کارها و چيزها به او بازگردانده مي‌شود».

ـ «وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَه وَهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍ إِنَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَفْعَلُون؛[٢] و کوه‌ها را مي‌بيني [و] مي‌پنداري آن‌ها بي‌حرکتند و حال آن که آن‌ها ابر‌آسا در حرکتند. [اين] صنع خدايي است که هر چيزي را در کمال استواري پديد آورده است. در حقيقت او به آنچه انجام مي‌دهيد آگاه است».

مرحوم صدرالمتألهين از آيات پيشين و به ويژه آيه پاياني حرکت جوهريه را استفاده کرد و شايسته است مفسران قرآن، در اين زمينه به مباحث و بررسي‌هاي بيشتري بپردازند و نتايج روشن‌تر و جامع‌تري در اختيار جويندگان معارف قرآني قرار دهند.

علاوه بر آياتي که گفتيم و از آن‌ها حرکت و سير همه موجودات استفاده مي‌شود، برخي آيات به خصوص حرکت و سير انسان به سوي خداوند متعال اشاره دارند:

ـ «الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَه قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعون؛[٣]