لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٧ - عذاب حرمان از مشاهده و انس با خدا در قيامت

از آتش جهنم، محروم شدن از مشاهده خداوند و سخن گفتن با اوست. به همين خاطر هنگامي كه خداوند درصدد بيان سخت‌ترين عذاب گنه‌کاران برمي‌آيد، مي‌گويد خداوند در روز قيامت به آنان نگاه نمي‌کند و با آنان حرف نمي‌زند.

«لِيُنذِرَ مَن كَانَ حَيًّا وَيَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكَافِرِين».[١]

قيامت عالم ديدار با خداست و هر چند ممکن است اين امر، قابل تبيين عقلاني نباشد و نتوان برهان عقلي براي آن ارائه کرد؛ اما قرآن تأکيد دارد که در قيامت همگان خداوند را ملاقات مي‌کنند و در مقامي قرار مي‌گيرند که مي‌بايست او را ببينند و سخنش را بشنوند و از اين راه به لذتي سرشار و غير قابل توصيف دست يابند و اين در حالي است كه گنه‌کاران از عنايت الهي و مشاهده و شنيدن سخن پروردگار خويش محروم مي‌گردند و مشخص است منظور از مشاهده خداوند مشاهده حسي و مشاهده با چشم نيست و بيان کيفيت اين مشاهده معنوي نيازمند فرصتي ديگر مي‌باشد.

از آن جايي كه دنيا عالم ملاقات همگاني با خداوند نيست، لذت ديدار خداوند و شنيدن سخن او براي بسياري درک شدني نيست و از اين جهت باکي از گناه و مخالفت با فرمان خدا و در نتيجه محروم شدن از انس با خدا در قيامت ندارند. در واقع، گنه‌کاران همانند کسي هستند که ذهنش تخدير شده است و درد و کمبودهاي بدن خويش را احساس نمي‌کند؛ همچون کسي که بدنش نياز به آب دارد؛ اما آن نياز را احساس