لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٥ - لزوم باور به لقاي الهي

است، بنابراين بجاست به ملاقات با او نيز اميد داشته باشيم. لقاي الهي در قرآن و روايات مطرح شده است و پيشوايان معصوم ما در مناجات و دعاهاي خود آن را آرزو كرده‌اند و اين خود گواه صادقي براي تحقق ملاقات با خدا در قيامت است؛ چون اگر ملاقات با خداوند تحقق نمي‌يافت، حضرات معصومين(عليهم السلام) آن را درخواست نمي‌كردند و اين ضعف ناشي از نبود دليل عقلي و نداشتن تصور كامل از لقاي الهي را برطرف مي‌كند. اگر به ملاقات با خدا اهميت لازم را بدهيم و دربارة‌ آن بينديشيم و بازدارنده‌هاي روحي را از دلمان بركنيم، همانند اولياي خدا خود را سخت نيازمند به آن خواهيم يافت و به آن اميدوار مي‌شويم. چه اين كه به نعمت‌هاي بهشتي كه به وسيله دلايل نقلي براي ما بيان شده؛ اما تصور كامل و واقعي از آن‌ها نداريم اميدواريم و خواهان بهره‌مند شدن از آن‌ها هستيم؛ به عنوان نمونه، خداوند در قرآن در شمار نعمت‌هاي بهشتي به گوشت پرندگان بهشتي اشاره مي‌كند و مي‌فرمايد:

«وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ؛[١]و از گوشت پرنده هر چه بخواهند[ فراهم است]».

در اين دنيا درك مزه گوشت پرندگان بهشتي براي ما ممكن نيست . ما مي‌توانيم مزه گوشت پرندگان دنيايي را درك كنيم و هرچه گوشت آن پرندگان و مرغان لذيذتر و خوشمزه‌تر باشد، لذت بيشتري از خوردن آن مي‌بريم؛ اما اين لذت‌ها محدود و قابل مقايسه با لذت نعمت‌هاي نامحدود بهشتي نيستند. به هيچ وجه نمي‌توان مرغان بهشتي را با مرغان