لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٤ - لزوم باور به لقاي الهي

بي‌اندازه خواهد بود. اين همان مرتبه فرازين و والايي است كه امام سجاد(عليه السلام) در دعاي سحر ماه مبارك رمضان از خداوند درخواست مي‌كند:

«أَللَّهُمَّ، إِنّي أَسئَلُكَ مِنْ جَمَالِكَ بِأَجْمَلِهِ وَكُلُّ جَمَالِكِ جَمِيلٌ... أَللَّهُمَّ، إِنّيِ أَسْئَلُكَ مِنْ كَمَالِكَ بِأَكْمَلِهِ وَكُلُّ كَمَالِكَ كَامِل؛[١] بارالها، از نيكوترين مراتب جمالت از تو درخواست مي‌كنم و تمام مراتب جمالت نيكوست... بارالها، از عالي‌ترين مراتب كمالت از تو درخواست مي‌كنم و تمام مراتب آن كامل و عالي است».

همان‌ گونه كه هيچ موجود امكاني هر اندازه بزرگ هم كه باشد قابل مقايسه با خداوند نيست ـ زيرا خداوند نامحدود و نامتناهي است و ديگر موجودات متناهي هستند ـ كمالات ديگر موجودات نيز قابل مقايسه با كمالات نامحدود خداوند نيستند. زيباترين و كامل‌ترين موجودات در مقابل كمال و جمال الهي قطره‌اي از اقيانوس نيز به حساب نمي‌آيند. حال آيا مي‌توان براي محبت به خداوند داراي جمال و كمال مطلق و نامتناهي و جود و بخشش بي‌نهايت او مرزي مشخص كرد؟ اگر وجود انسان مالامال از عشق به خداوند باشد، باز ناچيز بوده و از انسان ساخته نيست كه متناسب با كمالات بي‌نهايت خداوند به او عشق بورزد.

لزوم باور به لقاي الهي

اصل وجود خدا و كمالات بي‌نهايت او با براهين قطعي براي ما ثابت