وی هم‌چنین پس از نقل روایتی از مكارم الاخلاق از الفردوس كه «...مَنْ أَكَلَ فَمَا تَخَلَّلَ فَلَا یأْكُلْ وَ مَا لَاثَ بِلِسَانِهِ فَلْیبْلَع» می‌گوید:

و فی أخبار العامة و ما لاك بلسانه. قال الطیبی فیه ما تخلل فلیلفظ و ما لاك فلیأكل أی ما أخرجه من الأسنان بالخلال فلیلفظ[٩١].

علامه مجلسی پس از نقل حدیثی از کتاب امالی شیخ صدوق که در آن آمده است: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(صل)‌ مَنْ سَلَكَ طَرِیقاً یطْلُبُ فِیهِ عِلْماً سَلَكَ اللَّهُ بِهِ طَرِیقاً إِلَى الْجَنَّةِ» گفته است:

بیان: سلك الله به، الباء للتعدیة أی أسلكه الله فی طریق موصل إلی الجنة فی الآخرة أو فی الدنیا بتوفیق عمل من أعمال الخیر یوصله إلی الجنة و فی طریق العامة سهل الله له طریقا من طرق الجنة[٩٢].

وی هم‌چنین پس از نقل حدیث «عَنْ أَبِی سَعِیدٍ الْخُدْرِی أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّه ِ(صل) یقُولُ إِنِّی تَارِكٌ فِیكُمُ الثَّقَلَینِ إِلَّا أَنَّ أَحَدَهُمَا أَكْبَرُ مِنَ الْآخَرِ كِتَابَ اللَّهِ حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ وَ عِتْرَتِی أَهْلَ بَیتِی وَ إِنَّهُمَا لَنْ یفْتَرِقَا حَتَّى یرِدَا عَلَی الْحَوْضَ وَ قَالَ أَلَا إِنَّ أَهْلَ بَیتِی عَینِی الَّتِی آوِی إِلَیهَا أَلَا وَ إِنَّ الْأَنْصَارَ تُرْسِی فَاعْفُوا عَنْ مُسِیئِهِمْ وَ أَعِینُوا مُحْسِنَهُم‌» از امالی شیخ طوسی، آورده است:

بیان: یظهر من بعض كتب المخالفین أن مكان عینی عیبتی و مكان ترسی كرشی.[٩٣]

علامه مجلسی پس از گزارش نسخه‌های مختلف عبارت یک حدیث، یکی از آن‌ها را موافق روایات عامه معرفی نموده است. وی در شرح حدیثی دیگر نیز آورده است:

بیان: المتحابین بجلالی فی أكثر النسخ بالجیم كما فی روایات المخالفین أی یتحببون و یتوددون لتذكر جلالی و عظمتی لا للدنیا و أغراضها.[٩٤]

د) معیارهای استثنا در جواز نقل از اهل سنت

رویكرد علامه مجلسی نشان دهنده اهتمام وی بر نقل و استفاده از اخبار و روایاتی است كه از طریق اهل‌بیت؟عهم؟ و در منابع امامیه گزارش شده است؛ اما یادآوری برخی از مواردی كه وی

[٩١]. همان، ج ٦٣، ص ٤٣٦.

[٩٢]. همان، ج ١، ص ١٦٤.

[٩٣]. همان، ج ٢٣، ص ١٤٦.

[٩٤]. همان، ج ٨٤، ص ١٣٧.