قرآن کریم «وحی» را از دیگر تفاوت‌هایی می‌داند که پیامبر(صل) با سایر مردم دارد.[٤٣] وحی همان نقطه اتصال بشر با خالق خود است که چشمه معارف الهی برای هدایت انسان‌ها خواهد بود. علاوه بر وحی، دلسوز بودن پیامبر(صل) نسبت به مؤمنان که حریص به هدایت آنان و ناتوان در دیدن رنج و سختی آن‌ها است، نیز از ویژگی‌های پیامبر شمرده شده است:

لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِّنْ أَنفُسِكُمْ عَزِیزٌ عَلَیهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیكُم بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَّحِیم؛[٤٤] قطعاً، برای شما پیامبری از خودتان آمد كه بر او دشوار است شما در رنج بیفتید، به [هدایت‌] شما حریص و نسبت به مؤمنان، دلسوز مهربان است.

قرآن تمام این امتیازات را منّتی از سوی خدا بر بندگان و عبادت‌کنندگانش قرار داده است.[٤٥]

متفاوت از همه خصوصیّت‌های ذکر شده، مهم‌ترین امتیاز پیامبر ٦، اخلاق بزرگوارانه اوست که با خطاب «إِنَّكَ لَعَلى‌ خُلُقٍ عَظیم»[٤٦]، خَلق را به تماشای درختِ پیر خُلقِ خداوندی دعوت می‌کند. خُلقِ والا و اخلاق نیکوی او، یک شاکله پسندیده انسانی است که در امر پذیرش رسالت و هدایت مردم نقشی بنیادین دارد. خداوند با بیان اخلاق سترگ پیامبر خود، او را الگویی راستین در خُلق و خوی شناسانده و خِرد را به سوی آن اسوه ارشاد نموده است؛ زیرا که عقلِ آدمی او را بر کسب فضیلت اخلاقی و دوری از رذیلت،‌ ارشاد و در راه شناخت نیکی از پستی رهنمون می‌سازد. در کتاب شریف الکافی[٤٧] روایتی از امام صادق(ع) نقل شده که ایشان به بعضی از اصحابِ قیسِ ماصر این‌چنین فرمودند:

همانا خدای عزّوجل پیغمبرش را تربیت كرد و چه نیكو تربیت كرد. چون تربیت او را تكمیل نمود، فرمود: «تو بر خُلق عظیمی استواری». سپس، امر دین و امّت را به او واگذار فرمود تا سیاست بندگانش را به عهده گیرد. سپس فرمود: «آن چه را رسول برای شما آورده بگیرید و از

[٤٢]. نساء، آیه ١١٣.

[٤٣]. کهف، آیه ١١٠؛ فصلت، آیه ٦.

[٤٤]. توبه، آیه ١٢٨.

[٤٥]. ابراهیم، آیه ١١.

[٤٦]. «و راستی كه تو را خويی والاست»، قلم، آیه ٤.

[٤٧]. الکافی، ج ١، ص ٦٠٠.