اين صفت، از اوصاف شيعيان و پيروان اهل بيت عليهم‌السّلام است. امام صادق عليه‌السّلام فرمود:
«يَاابْنَ جُنْدَبْ! انَّما شيعَتُنا يُعْرَفُونَ بِخِصالٍ شَتَّى: بِالسَّخاءِ وَالْبَذْلِ لِلْاخْوانِ» «١» اى پسر جُندب! همانا پيروان ما به وسيله خصلتهاى گوناگون شناخته مى‌شوند، ازجمله با سخاوت و بذل و بخشش به برادران.
ج- انجام امور خيريّه‌ اگر شخصى ثروتمند، اموال خود را براى رضاى خدا در كارهاى عامّ المنفعه، مثل ساختن مسجد، پل، بيمارستان و ... مصرف كند، سالها از دعاى خير مردم، بهره‌مند مى‌شود و پرونده عمل وى حتى پس از مرگش بسته نشده و براى او حسنه نوشته مى‌شود. رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود:
«اذا ماتَ الْانْسانُ انْقَطَعَ عَمَلُهُ الَّا مِنْ ثَلاثٍ: الَّا مِنْ صَدَقَةٍ جارِيَةٍ، اوْ عِلْمٍ يُنْتَفَعُ بِهِ، اوْ وَلَدٍ صالِحٍ يَدْعُوالَهُ» «٢» با مرگ انسان، نامه عملش بسته مى‌شود، مگر از سه چيز: صدقه جارى، (مقصود از صدقه جارى، امور خيريه با دوام مثل وقف مسجد، مدرسه، بيمارستان، كتابخانه و ...
مى‌باشد.) علمى كه نفعش به ديگران برسد و فرزند صالحى كه برايش دعا كند.
مفاسد مال‌ مال باهمه خوبيها و فوايدى كه دارد، گاهى مشكل آفرين و فساد آور است. اگر انسان به بيمارى «مال دوستى» و «دنيا طلبى» گرفتار شود، و ثروت اندوزى را هدف خود قرار دهد، از كمالات روحى و اخلاقى باز مى‌ماند.