بنابر اين، امام بر خود لازم ديد كه در برابر اين گروهها به ستيزه برخيزد و اوهام باطل آنها را از هم بشكافد. آن‌حضرت براى رسيدن به اين هدف سه طرح خردمندانه ترسيم كرد:

١- او قسمتى از مدرسه‌اش را به كسانى اختصاص داد كه از فلسفه يونان بالأخص و ساير فلسفه‌ها بالأعم آگاهى داشتند و بخوبى از نظر اسلام در باره آنها و دلايلى كه آن فلسفه‌ها را نقض مى‌كرد، آگاه بودند.

كسانى همچون هشام بن حكم متكلم پر آوزه و عمران به ايمن و محمّد بن نعمان احول و هشام بن سالم و ديگر مشاهير علم و حكمت و كلام كه به معيارهاى نظرى‌اسلام نيز آگاه بودند.

٢- آن‌حضرت به نوشتن رساله‌هاى همچون «توحيد مفضل» و «اهليجه» و... اقدام كرد.

٣- رويارويى شخصى با سران انديشه‌هاى الحادى.

از آنجا كه طرح سوّم در رويارويى با اين موج الحاد از دو طرح ديگر مؤثرتر و كار آمدتر بوده، سزاوار است كه اندكى بر روى آن توقف كنيم و برخى از ماجراها و رويدادهاى مهمى را كه در اين خصوص رخ داده است با هم بخوانيم:

١- ابن ابى العوجاء و ابن طالوت و ابن اعمى و ابن مقفع به همراه گروهى از كافران در موسم حج در مسجد الحرام گرد آمده بودند. امام صادق عليه السلام نيز در آن هنگام در مسجد الحرام حضور داشت و براى مردم فتوا مى‌داد و قرآن را تفسير مى‌كرد و سؤالاتشان را با آوردن دليل و برهان‌