هر كس جعفر بن محمّد عليهما السلام را به كار و كوشش متصف ساخته اين ويژگى را با صفت زهد و طاعت وى مقرون كرده است. اينك برخى از سخنانى را كه در اين باره از شخصيتهاى مختلف نقل شده است، بيان مى‌كنيم:

مالك. پيشواى مذهب مالكى، مى‌گويد: «جعفر از يكى از اين سه خصلت خارج نبود: يا نماز مى‌خواند يا روزه مى‌داشت و يا قرآن تلاوت مى‌كرد». [١]

و نيز گفته است:

«هيچ چشم و هيچ گوشى نديد و نشنيد و بر قلبى خطور نكرد كه انسانى از نظر علم و عبادت و پرهيزكارى برتر از جعفر بن محمّد الصادق عليه السلام باشد». [٢]

ابو الفتح اربلى وزير گويد:

«جعفر بن محمّد، نفس شريف خود را وقف عبادت كرده و آن را بر طاعت و زهد واداشته بود و خود را به دعا وتهجد و نماز و تعبد مشغول ساخته بود».

يكى از معاصران آن‌حضرت روايت مى‌كند كه ابو عبداللَّه الصادق را در

[١] - تهذيب التهذيب، ج ٢، ص ١٠٥.

[٢] - تهذيب التهذيب، ج ٢، ص ١٠٥.