امام صادق: وقتى كه، ثابت كرديم كه خالقى صانع و متعالى‌ وجود دارد و اين صانع، حكيم است روا نيست كه آفريدگانش او را نظاره كنند و بر او دست سايند و يا او با خلايقش مباشرت كند و آنان نيز با او مباشرت كنند، او به آنان نيازمند باشد و آنان نيز بدو نيازمند باشند.

ثابت شد كه خداوند بندگانى را سفيران خود گرفت كه مردم را به مصالح و منافع خويش و چيزهايى كه پايدارى ايشان در آنها است و فنايشان در ترك آنها، دلالت مى‌كنند. پس وجود آمران و ناهيان از جانب خداوند حكيم و دانا در ميان مخلوقاتش ثابت شد. در اينجا ثابت مى‌شود كه براى مخلوقات معبرانى هستند. آنان پيامبران و برگزيدگان خلق اويند.

حكيمانى كه به حكمت تأديب شده و از جانب او مبعوث گشته‌اند. در

[١] - اشاره به اين نكته است كه رؤيت خداوند محال است، زيرا خدا جسم نيست كه چشم آن را بينند و محاط نيست كه فكر بدان احاطه يابد در تعريف نمى‌گنجد بلكه برتر از تمام اينهاست و قدرت خدا هر چند كه شامل و فراگير است امّا اگر چيزى قبول مكان نكند چگونه مى‌تواند يافت شود؟!