مسجد النبى صلى الله عليه و آله به حال سجده ديدم. نشستم و چون ديدم سجده آن‌حضرت به درازا انجاميد با خودم گفتم كه تا وقتى امام در سجده است به گفتن تسبيح مشغول شوم. به گفتن ذكر سبحان ربى و بحمده استغفر ربى و اتوب اليه پرداختم. سيصد و شصت و چند بار اين ذكر را گفته بودم كه امام سر از سجده برداشت. [١]

اوجبّه خشن و كوتاهى از پشم دربرمى‌كرد و حلّه‌اى بر روى جامه‌اش مى‌پوشيد و مى‌فرمود: ما جبّه پشمين را براى خدا مى‌پوشيم و حلّه را براى شما. [٢]

آن‌حضرت را مى‌ديدند كه پيراهنى درشت بافت و خشن در زير جامه‌اش به‌تن كرده و روى آن جبّه‌اى پشمين پوشيده و روى آن هم پيراهنى درشت بافت دربركرده است.

به ميهمانانش گوشت مى‌خورانيد و خود گوشتها را با دست خويش پاك مى‌كرد، امّا خوراك خودش سركه و زيتون بود و مى‌فرمود: اين خوراك ماست، خوراك پيامبران. [٣]

پرتويى از بلاغت آن بزرگوار

كتابهاى دينى آكنده از احاديث بليغى است كه از زبان امام صادق عليه السلام‌

[١] - اعيان الشيعه، ج ٤، ص ١٣٨.

[٢] - الامام الصادق- علّامه مظّفر، ج ١، ص ٢٧٠.

[٣] - الامام الصادق- علّامه مظّفر، ج ١، ص ٢٧٠.