احكام مقدمات نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٦ - تفصيل احكام
٤- حكم لباس را دارد هر چيزى كه نماز گزارى كه در حالت خواب نماز مىخواند، خود را به آن پيچيده است، اعمّ از اينكه پوشش و ساتر باشد يا اينكه ساتر و پوشش اصلى غير از آن باشد. اگرچه اقوا اين است كه اگر ساتر نباشد و معمولًا لباس محسوب نشود، طهارت آن شرط نيست.
٥- نماز تنها در صورتى باطل است كه نماز گزار علم به وجود نجاست در لباس يا بدنش داشته باشد. اين قاعده داراى فروع ذيل است:
الف- اگر نمازگزار بعداز فراغت از نماز بفهمد كه جامه يا بدنش نجس بوده است، نماز او صحيح است ولى احتياط مستحبّى اين است كه اگر وقت باقى باشد اعاده كند.
ب- اگر نمازگزار مىداند كه جامه يا بدنش نجس است ولى فراموش كرده و با نجاست نماز خوانده است، پس اگر وقت باقى است بايد اعاده كند، و اگر وقت فوت شده، بنابر احتياط واجب، بايد قضا نمايد و فرقى بين علم به نجاست، بعداز نماز يا در اثناى آن نيست.
ج- اگر در اثناى نماز بفهمد كه قبلًا (يعنى پيش از نماز) نجاستى در جامه يا لباسش وجود داشته است، اگر وقت زياد است، نماز او باطل است. امّا اگر وقت تنگ باشد، چنانچه امكان دارد كه لباس خود را فوراً تطهير يا عوض كند بدون اينكه موجب قطع نماز شود، اقدام كند و نمازش را تمام نمايد و صحيح است، امّا اگر امكان نداشته باشد، با همان حال نماز را تمام كند و صحيح است.
د- اگر در اثناى نماز بفهمد كه در حال نماز، بدن يا لباس او نجس شده است، يا به وجود نجاست پى ببرد و احتمال دهد كه در حين نماز، ايجاد شده باشد، پس اگر وقت، وسيع است و مىتواند بدون انجام آنچه با نماز