احكام مقدمات نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٤ - ٢- شرايط لباس نمازگزار

«ما ابالي أبول أصابني أم ماء إذا لم أعلم» [١].

«باكى ندارم از اينكه بول به من اصابت كرده باشد يا آب تا زمانى كه علم پيدا كنم.»

٧- ابوبصير مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم درباره مردى (شخصى) كه در لباس نجس به جنابت، دو ركعت نماز خوانده است و بعداز آن علم به نجاست پيدا كرده است؟ فرمود:

«عليه أن يبتدأ الصلاة».

«نماز را بايد از اوّل شروع كند.»

بعد پرسيدم درباره كسى كه لباس او به جنابت يا خون، نجس است امّا او بعداز فراغت از نماز علم به نجاست پيدا كرده است؟ فرمود:

«مضت صلاته ولا شي‌ء عليه» [٢].

«نماز او صحيح است و چيزى بر او نيست.»

٨- محمّد بن مسلم مى‌گويد: به امام عليه السلام گفتم: در حال نماز خواندن، در جامه‌ام خون مى‌بينم، چه كنم؟ فرمود:

«إن رأيته وعليك ثوب غيره فاطرحه وصلِّ في غيره، وإن لم يكن عليك ثوب غيره فامضِ في صلاتك ولا إعادة عليك ما لم يزد على مقدار الدرهم، وما كان أقلّ من ذلك فليس بشي‌ء، رأيته أو لم تره، وإذا كنت قد رأيته وهو أكثر من مقدار الدرهم فضيّعت غسله وصلّيت فيه صلاة كثيرة فأعد ما صلّيت فيه» [٣].

«اگر خون را ديدى در حاليكه جامه ديگر نيز بر بدن دارى، جامه نجس را بيرون آور و با آن جامه ديگر نماز را ادامه بده، و اگر غير از آن، جامه ديگر بر تن ندارى،