احكام مقدمات نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٢ - ٢- شرايط لباس نمازگزار
«تغسله، ولا تعيد الصلاة.»
«لباس را مىشويى ولى نماز را اعاده نمىكنى.»
گفتم: چرا؟ فرمود:
«لأنّك كنت على يقين من طهارتك ثمّ شككت فليس ينبغي لك أن تنقض اليقين بالشكّ أبداً» [١].
«چون تو يقين به طهارت داشتى و بعد شك كردى. پس هيچ وقت سزاوار نيست كه يقين خود را به شك نقض نمايى.»
گفتم: اگر بدانم كه نجس شده ولى محلّ نجاست را ندانم تا آن را بشويم؟ فرمود:
«تغسل من ثوبك الناحية التي ترى أنّه أصابها، حتّى تكون على يقين من طهارتك».
«آن قسمتى را كه فكر مىكنى نجس شده بشوى تا يقين به طهارت خود پيدا كنى.»
گفتم: اگر شك كردم كه نجاست به لباسم اصابت كرده يا نه، آيا لازم است بر من كه در آن جستجو كنم؟ فرمود:
«لا،
ولكنّك إنّما تريد أن تذهب الشكّ الذي وقع في نفسك» [٢].
«نه، ولى تو مىخواهى شكى را كه در دلت ايجاد شده از بين بردارى.»
قلت: إن رأيته في ثوبي وأنا في الصلاة.
گفتم: اگر نجاست را در لباسم ديدم در حاليكه من مشغول نماز هستم؟
فرمود:
«تنقض الصلاة وتعيد إذا شككت في موضع منه ثمّ رأيته، وإن لم تشكّ ثمّ
[١] - وسائل الشيعه، ج ٢، باب ٤١، ابواب النجاسات، ص ١٠٦١، ح ١.
[٢] - همان، باب ٤١، هامش ص ١٠٦١.