اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦ - ١١- چه كسانى از آتش دوزخ بر كنارند؟
(هنگام گرفتن زكات) به آنها دعا كن كه دعاى تو مايه آرامش آنها است.»
سپس براى تأكيد بر مسأله خلوص نيّت در انفاقها مىافزايد: «وما لأحد عنده مننعمة تجزى؛ هيچكس را نزد خدا حقّ نعمتى نيست تا انفاق در مقابل آن باشد.»
بلكه تنها هدف انسان بايد جلب رضاى پروردگار بزرگ باشد (إلّا ابتغاء وجه ربّه الأعلى).
و به تعبير ديگر، بسيارى از انفاقها در ميان مردم پاسخى است به انفاق مشابهى كه از ناحيه طرف مقابل قبلًا شده است، البتّه حقشناسى و پاسخ احسان به احسان كار خوبى است، ولى حسابش از انفاقهاى خالصانه پرهيزگاران جدا است، آيات فوق مىگويد: انفاق مؤمنان پرهيزگار به ديگران نه از روى ريا است، و نه به خاطر جوابگويى خدمات سابق آنها، بلكه انگيزه آن تنها و تنها جلب رضاى خداوند است، و همين است كه به آن انفاق ارزش فوقالعادهاى مىدهد.
تعبير به «وجه» در اينجا به معنى ذات است، و منظور رضايت و خشنودى ذات پاك او است.
تعبير به «ربّه الأعلى» نشان مىدهد كه اين انفاق با معرفت كامل صورت مىگيرد، و در حالى است كه هم به ربوبيّت پروردگار آشنا است و هم از مقام اعلاى او با خبر است.
در ضمن اين استثناء هر گونه نيّت غير الهى را نيز نفى مىكند، مانند انفاق كردن براى خوشنامى و جلب توجّه مردم، يا كسب موقعيّت اجتماعى، و مانند آن، زيرا مفهوم آن منحصر ساختن انگيزه انفاقها در جلب خشنودى پروردگار است.