اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١١ - ١٨- بهترين مورد انفاق

٢

در حديث ديگرى مى‌خوانيم:

كان أبو عبداللَّه عليه السلام إذا اعتمّ وذهب من اللّيل شطره أخذ جراباً فيه خبز و لحم والدّراهم فحمله على عنقه ثمّ ذهب به إلى أهل الحاجة من أهل المدينة فقسّمه فيهم و لايعرفونه، فلمّا مضى أبو عبداللَّه عليه السلام فقدوا ذلك فعلموا انّه كان أباعبداللَّه عليه السلام‌ [١] امام صادق عليه السلام هنگامى كه نماز عشا را مى‌خواند و پاسى از شب مى‌گذشت، كيسه‌اى را كه در آن نان و گوشت و پول بود، به دوش مى‌گرفت، سپس به سراغ نيازمندان مدينه مى‌رفت و در ميان آنها تقسيم مى‌كرد و به صورتى بود كه او را نمى‌شناختند، هنگامى كه امام عليه السلام رحلت فرمود، و آن كمكها از نيازمندان مدينه قطع شد، دانستند كه آن شخص نيكوكار كمك كننده، امام صادق عليه السلام بوده است.

٣

در حديث ديگرى از همان بزرگوار مى‌خوانيم:

ليس المسكين بالطّواف ولا بالّذي تردّه التّمرة والتّمرتان، واللّقمة واللّقمتان، ولكن المسكين المتعفّف الّذي لا يسأل النّاس ولا يفطن له فيتصدّق عليه‌ [٢]

مسكين كسى نيست كه دوره‌گردى مى‌كند، يا يكى دو خرما يا يكى دو لقمه او را قانع مى‌سازد، مسكين واقعى كسى است كه بسيار عفيف است و از كسى چيزى تقاضا نمى‌كند، وكسى نمى‌فهمد كه او فقير است تا به او صدقه دهد (بايد چنين كسى را جستجو كرد و به او انفاق نمود).

[١] اصول كافى، جلد ٤، صفحه ٨.

[٢] كنز العمّال، حديث شماره ١٦٥٥٢.