اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣ - الف- انفاق مايه فزونى است نه كمبود
ينادي مناد ابنوا للخراب! وينادى مناد اللّهمّ هبّ للمنفق خلفا! وينادي مناد اللّهمّ هب للممسك تلفاً! وينادي مناد ليت النّاس لم يخلقوا! وينادي مناد ليتهم إذ خلقوا فكروا فيما له خلقوا!
در هر شب منادى آسمان ندا مىدهد: بزاييد براى مردن!
ومنادى ديگرى ندا مىدهد: بنا كنيد براى ويرانى!
ومنادى ندا مىدهد: خداوندا! براى آنها كه انفاق مىكنند عوضى قرار ده!
ومنادى ديگرى ندا مىكند: خداوندا! براى آنها كه امساك مىكنند تلفى قرار ده!
ومنادى ديگرى مىگويد: اى كاش مردم آفريده نمىشدند!
ومنادى ديگرى صدا مىزند: اى كاش اكنون كه آفريده شدند، انديشه مىكردند كه براى چه آفريده شدهاند!
منظور از اين مناديها كه ندا مىدهند فرشتگانند كه به فرمان خدا تدبير امور اين عالم مىكنند.
در حديث ديگرى از آن حضرت مىخوانيم:
من أيقن بالخلف سخت نفسه بالنّفقة!
كسى كه يقين به عوض و جانشين داشته باشد، در انفاق كردن سخاوتمند خواهد بود.
همين معنى از امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام نيز نقل شده است.
امّا مسأله مهم اين است كه انفاق از اموال حلال و مشروع باشد كه خدا غير آن را قبول نمىكند و بركت نمىدهد.