اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢ - الف- انفاق مايه فزونى است نه كمبود

اولًا، از اين نظر كه (شى‌ء) به معنى وسيع كلمه، تمام انواع انفاقها را اعم از مادّى و معنوى، كوچك و بزرگ، به هر انسان نيازمند اعم از صغير و كبير، همه را شامل مى‌شود، مهم اين است كه انسان از سرمايه‌هاى موجود خود در راه خدا ببخشد به هر كيفيّت و به هر كمّيّت كه باشد.

ثانياً، انفاق را از مفهوم فنا بيرون مى‌آورد، و رنگ بقا به آن مى‌دهد، چرا كه خداوند تضمين كرده با مواهب مادّى و معنوى خود كه چندين برابر و گاه هزاران برابر- و حدّ اقل ده برابر است- جاى آن را پر كند؛ و به اين ترتيب شخص انفاق‌كننده هنگامى كه با اين روحيّه و اين عقيده به ميدان مى‌آيد دست و دل بازترى خواهد داشت؛ او هرگز احساس كمبود و فكر فقر به مغز خود راه نمى‌دهد، بلكه خدا را شكر مى‌گويد كه او را موفّق به چنين تجارت پرسودى كرده است.

همان تعبيرى كه قرآن مجيد در آيه ١٠ و ١١ سوره صف فرموده است:

يا أيّها الّذين آمنوا هل ادلّكم على تجارة تنجيكم من عذاب اليم* تؤمنون باللَّهِ و رسوله و تجاهدون في سبيل‌اللَّه باموالكم وانفسكم ذلكم خير لكم إن كنتم تعلمون‌

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد آيا شما را به تجارت پرسودى كه از عذاب دردناك رهاييتان مى‌بخشد راهنمايى بنمايم، به خدا و پيامبرش ايمان بياوريد و در راه خدا با اموال و جانهايتان جهاد كنيد اين براى شما بهتر است اگر بدانيد.

در روايتى از پيغمبر گرامى اسلام مى‌خوانيم كه فرمود:

ينادي مناد كلّ ليلة لدوا للموت!