اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٤ - انفاقهاى الهى و انفاقهاى ريايى
سپس مىافزايد: «وَمَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ ءَامَنُواْ بِاللَّهِ وَا لْيَوْمِ الْأَخِرِ وَأَنْفَقُواْ مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّهُ»- چه مىشد اگر آنها از اين بيراههها باز مىگشتند و ايمان به خدا و روز رستاخيز پيدا مىكردند، و از مواهبى كه خداوند در اختيار آنها گذاشته با خلوص نيّت و فكر پاك به بندگان خدا انفاق مىكردند، و از اين راه براى خود كسب سعادت و خوشبختى دنيا و آخرت مىنمودند.
در پايان آيه مىفرمايد: «خداوند از حال آنها آگاه است (وَكَانَ اللَّهُ بِهِمْ عَلِيمًا).»
آرى، در هر حال خداوند از نيّات و اعمال آنها با خبر است، و بر طبق آن به آنها جزا و كيفر مىدهد.
قابل توجّه اينكه، در آيه سابق كه سخن از انفاقهاى رياكارانه بود، انفاق به «اموال» نسبت داده شده است، و در اين آيه به «ممّا رزقهم اللَّه» نسبت مىدهد؛ اين تفاوت تعبير ممكن است اشاره به سه نكته باشد:
نخست اين كه، در انفاقهاى ريايى توجّه به حلال و حرام بودن مال نمىشود، در حالى كه در انفاقهاى الهى حلال بودن و مصداق (ما رزقهم اللَّه) بودن، مورد توجّه است.
ديگر اين كه، در انفاقهاى ريايى افراد انفاقكننده چون مال را متعلّق به خودشان مىدانند، از منّت گذاردن ابا ندارند، در حالى كه در انفاقهاى الهى چون توجّه به اين دارند كه اموال را خدا به آنها داده است و اگر گوشهاى از آن را در راه او خرج مىكنند، جاى منّت نيست، از هرگونه منّت خوددارى مىكنند.
از سوى سوم، انفاقهاى ريايى غالباً منحصر به مال است، زيرا چنين