اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩١ - ١٦- انفاق پنهانى بهتر است
اين احاديث با آنچه در بالا گفتيم منافات ندارد، زيرا انجام وظايف واجب كمتر آميخته به ريا مىشود، چون وظيفهاى است كه در محيط اسلامى هر كس بايد آن را انجام دهد و همچون يك ماليات قطعى است كه بايد همه بپردازند؛ بنابراين، اظهار آن بهتر است، واما انفاقهاى مستحبّى چون جنبه الزامى ندارد ممكن است اظهار آن لطمه به خلوص نيّت بزند، اخفاى آن شايستهتر مىباشد.
«وَيُكَفّرُ عَنكُم مّن سَيَاتِكُمْ»- از اين جمله استفاده مىشود كه انفاق در راه خدا در آمرزش گناهان اثر عميق دارد؛ زيرا بعد از دستور انفاق در اين جمله مىفرمايد: «و گناهان شما را مىپوشاند.»
البتّه مفهوم اين سخن آن نيست كه بر اثر انفاق كوچكى همه گناهان بخشوده خواهد شد، بلكه با توجّه به كلمه «مِن» كه معمولًا براى «تبعيض» به كار مىرود، استفاده مىشود كه انفاق بخشى از گناهان را مىپوشاند.
روشن است كه آن بخش بستگى به (مقدار انفاق) و ميزان اخلاص دارد.
درباره اين كه انفاق سبب آمرزش مىشود روايات فراوانى از طرق اهل بيت واهل تسنّن وارد شده است، از جمله در حديثى آمده است: «انفاق نهانى خشم خدا را فرو مىنشاند، و همانگونه كه آب آتش را خاموش مىكند، گناه انسان را از بين مىبرد!»
و نيز در روايتى آمده است: «هفت كس هستند كه خداوند آنها را در سايه لطف خود قرار مىدهد، در روزى كه سايهاى جز سايه او نيست:
پيشواى دادگر؛ جوانى كه در بندگى پروردگار پرورش مىيابد؛ كسى كه قلب او با مسجد پيوسته است؛ كسانى كه يكديگر را براى خدا دوست