اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩ - يك مثال زيبا
قرآن در جمله «انبتت سبع سنابل» اين دانه پربركت را چنين توصيف مىكند:
هفت خوشه از آن مىرويد كه در هر خوشه يكصد دانه است و به اين ترتيب (هفتصد برابر) از اصل خود پيشى مىگيرد.
آيا اين يك تشبيه فرضى است، و چنان دانهاى كه از آن هفتصد دانه برخيزد وجود خارجى ندارد؟ و يا منظور دانههايى همچون دانههاى (ارزن) است كه اين تعداد در آنها ديده مىشود (چون در دانه گندم و مانند آن مىگويند ديده نشده) ولى جالب توجّه اين كه چند سال قبل كه سال پربارانى بود در مطبوعات اين خبر انتشار يافت كه در نواحى يكى از شهرستانهاى جنوب در پارهاى از مزارع بوتههاى گندمى بسيار بلند و پرخوشه ديده شده كه در يك بوته در حدود چهارهزار دانه گندم وجود داشت! و اين خود مىرساند كه تشبيه قرآن يك تشبيه كاملًا واقعى است.
سپس مىگويد: «وَاللَّهُ يُضعِفُ لِمَن يَشَآءُ وَاللَّهُ وَا سِعٌ عَلِيمٌ؛ خدا آن را براى هر كس بخواهد مضاعف مىكند.»
كلمه «يضاعف» در اصل از ماده «ضعف» (بر وزن شعر) به معنى دو برابر يا چند برابر است.
بنابراين، مفهوم جمله چنين است: خداوند براى هر كس بخواهد اين بركت را دو يا چند برابر مىگرداند.
با توجّه به آنچه در بالا اشاره شد دانههايى يافت مىشود كه چند برابر «هفتصد دانه» محصول مىدهد و بنابراين تشبيه مزبور يك تشبيه حقيقى است.