ارتباط با ارواح - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤ - دليل سوم فراموشى مطلق براى ارواح ممكن نيست
چگونه ممكن است كسى ٣٠ يا ٥٠ سال يا بيشتر در اين جهان زندگى كند، علومى را بياموزد، در فنون بسيارى مهارت پيدا كند، دهها هزار خاطره مسرّتبخش يا غمانگيز داشته باشد، با هزاران دوست يا دشمن در عمر خود برخورد نمايد، ولى همه را فراموش كند!
چنين فراموشكارى براى روح غيرممكن است و لذا- طبق مداركى كه از قرآن مجيد و دلائل عقلى در دست است- در رستاخيز كه ارواح به بدنهاى كامل خود باز مىگردند، تقريباً همه چيز را به خاطر دارند؛ اعمال و كردارى كه در اين جهان داشتند، حتّى دوستان و دشمنان خود را اگر ببينند، مىشناسند. چطور ممكن است بازگشت به اين جهان، و بازگشت در رستاخيز، اين قدر فاصله و تفاوت با هم داشته باشند و انسان در زندگى جديد، به هيچوجه خاطرهاى از گذشته را به ياد نياورد!
وانگهى، به فرض اين كه چنين چيزى ممكن باشد، بيهوده و بىفايده است؛ زيرا طرفداران اين عقيده، معتقدند زندگى جديد براى «تنبّه» و «تكامل» و احياناً براى «كيفر» در برابر خلافكاريهاى زندگى نخستين است.