فرهنگ نامه بصيرت - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٩٣
٥ / ٣
عبرت آموختن
قرآن
«قطعا در برخورد ميان دو گروه ، براى شما نشانه اى [و درس عبرتى] بود . گروهى در راه خدا مى جنگيدند و ديگر گروه ، كافر بودند كه آنان (مؤمنان) را به چشم ، دو برابرِ خود مى ديدند ؛ و خدا ، هر كه را بخواهد ، به يارى خود ، تأييد مى كند . يقينا در اين ماجرا ، براى صاحبان بصيرت ، عبرتى است» .
«خداست كه شب و روز را با هم جا به جا مى كند . قطعا در اين [تبديل ]براى صاحبان بصيرت ، عبرتى است» . «پس عبرت گيريد ، اى صاحبان بصيرت !» .
حديث
١٠٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : عبرت آموختن ، تنها براى اهل صفا و بصيرت ، حاصل مى شود .
١٠١.امام على عليه السلام : با بصيرت است كه عبرت آموختن ، حاصل مى شود .
١٠٢.امام على عليه السلام : كسى كه هوشمندانه بنگرد ، حكمتْ برايش استوار مى گردد و عبرت شناس مى شود .
١٠٣.امام على عليه السلام : صاحب بصيرت ، كسى است كه بشنود و بينديشد ، بنگرد و ببيند و از عبرت ها بهره گيرد . آن گاه ، راه روشن و هموارى را بپويد و از افتادن در پرتگاه هاى آن و گم شدن در كژراهه هايش بپرهيزد و با منحرف شدن از حق ، يا تحريف در گفتار ، يا ترسيدن از [گفتنِ ]سخن راست ، گم راهان را در گم راه كردن خودش ، يارى نرساند .