١٢ . اقتدا به صاحب خانه در نماز؛ ١٣ . دعا كردن براى ميزبان؛ ١٤ . ترك كردن مهمانى پس از صرف غذا؛ ١٥ . پاسدارى از كرامت خود با رعايت مدّت اقامت . دسته دوم ، امورى هستند كه مهمان بايد از انجام دادن آنها سر باز زند و ترك آنها نشانه ادب مهمان است كه عبارت اند از : ١ . شركت كردنِ بدون دعوت در مهمانى ديگران؛ ٢ . حضور در مهمانى ويژه ثروتمندان؛ ٣ . حضور در مهمانى برپاشده با انگيزه همچشمى؛ ٤ . پذيرش مهمانى اهل ساز و آواز؛ ٥ . پذيرش مهمانى مشرك ، منافق و فاسق؛ ٦ . واداشتن ميزبان به تكلّف و تشريفات؛ ٧ . ديگرى را همراه خود به مهمانى بردن؛ ٨ . روزه مستحبّى گرفتن ، مگر با اجازه ميزبان؛ ٩ . ناچيز شمردن امكانات ميزبان؛ ١٠ . پرس و جو در باره حلال بودن غذا . با دقت در موارد ياد شده ، به روشنى معلوم مى شود كه همه اين آداب ، در واقع ، به سه اصل زيربنايىِ زير بازگشت مى نمايند:

١ . تكريم ميزبان

رعايت حقوق دو جانبه مهمان و ميزبان ، ايجاب مى نمايد كه مهمان نيز متقابلاً صاحب خانه را تكريم نمايد . بخشى از آداب مورد اشاره ، در واقع ،