٧٨.المناقب ، ابن شهرآشوب ـ به نقل از ابو هريره ـ: مردى نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد و از گرسنگى ، به ايشان شكايت كرد . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كسى را نزد همسرانش فرستاد [كه براى او غذايى بياورند] ؛ امّا آنها گفتند : جز آب ، چيزى در خانه نداريم . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « چه كسى امشب ، اين مرد را مهمان مى كند ؟ » . امير مؤمنان عليه السلام گفت : « من، اى پيامبر خدا ! » . سپس نزد فاطمه عليهاالسلام آمد و پرسيد : «غذا چه دارى ، اى دختر پيامبر خدا ؟» . فاطمه عليهاالسلام گفت : « جز غذاى كودكان ، چيزى نداريم ؛ امّا مهمان را مقدّم مى داريم » . على عليه السلام گفت : « اى دختر محمّد ! بچّه ها را بخوابان و چراغ را خاموش كن » ، و با دندان هايشان ، صداى جويدن در مى آوردند . چون مهمان از خوردن دست كشيد، فاطمه عليهاالسلام ، چراغ را آورد، ديد كه كاسه، به لطف خدا، همچنان پُر است. صبح كه شد، على عليه السلام با پيامبر صلى الله عليه و آله نماز گزارد . پيامبر صلى الله عليه و آله نمازش را كه سلام داد، به امير مؤمنان عليه السلام نگريست و سخت گريست، و فرمود : « اى امير مؤمنان ! ديشب ، پروردگار از كار شما به شگفت آمد ، بخوان : «و هر چند در خودشان نيازى [ مبرم ] باشد، آنها را بر خودشان مقدّم مى دارند» ؛ يعنى گرسنه باشند «و هر كس از خسّت نفس خود ، مصون مانَد » ؛ يعنى على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام «ايشان ، همان رستگاران اند» .