٩ . كوشيدن در پذيرايى از مهمان دعوت شده؛ ١٠ . زودتر شروع كردن غذا و ديرتر دست كشيدن از آن؛ ١١ . صرف غذا با مهمان؛ ١٢ . تعارف كردن مهمان به خوردن؛ ١٣ . بدرقه كردن مهمان تا درِ خانه . دسته دوم ، شامل مواردى است كه ميزبان ، با ترك آنها ادب خود را به اثبات مى رساند . اين موارد ـ كه در فصل سوم آورده شده ـ ، عبارت اند از : ١ . خودنمايى و شهرت طلبى؛ ٢ . ناقابل شمردن امكانات پذيرايى؛ ٣ . تشريفات مشقّت بار؛ ٤ . تعارف دروغين؛ ٥ . به كارگرفتن مهمان؛ ٦ . روزه گرفتن ، بدون اجازه مهمان؛ ٧ . كمك كردن در رفتن مهمان . گفتنى است كه همه اين آداب ، در حقيقت ، به دو اصل اساسى باز مى گردند :

١ . تكريم مهمان

بيشتر آدابى كه بدان اشاره شد ، در واقع ، جلوه هاى تكريم مهمان و احترام نسبت به اوست . اين اصل ، تا آن جا از نظر پيشوايان اسلام اهميت دارد كه پيامبر صلى الله عليه و آله خطاب به امام على عليه السلام مى فرمايد :