اخلاق مديريت (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٩١
خوش داشتن تملّق و ستايش، از مطمئنترين فرصتهاى شيطان است.
٢- ترور شخصيت چاپلوس با دروغ و دو رويى، به تخريب شخصيت ديگران مىپردازد؛ او نخست طرف مقابل را ملعبه قرار مىدهد؛ چنان كه امام على عليه السلام مىفرمايد:
«مادِحُ الرَّجُلِ بِما لَيْسَ فيهِ مُسْتَهْزِءٌ بِهِ» «١» ستايشگر ناحق، مسخره كننده فرد است.
و در نهايت به نابودى و ترور شخصيت او مىپردازد، به فرموده همان امام:
«مَنْ مَدَحَكَ فَقَدْ ذَبَحَكَ» «٢» هر كسى مدح تو را بگويد، [در واقع] تو را ذبح كرده است.
٣- رسوايى آفتاب حقيقت براى هميشه پشت ابرهاى جوسازى و سالوسى پنهان نمىماند و دير يا زود، عملكرد، اخلاق و گفتار چاپلوسان، آنان را رسوا مىكند. امام على عليه السلام در اين باره نيز مىفرمايد:
«ايَّاكَ انْ تُثْنِىَ عَلى احَدٍ بِما لَيْسَ فيهِ فَانَّ فِعْلَهُ يُصَدِّقُ عَنْ وَصْفِهِ وَ يُكَذِّبُكَ» «٣» از تملقگويى فرد بپرهيز، زيرا كردارش، حقيقتش را روشن و تو را تكذيب [و رسوا] مىسازد.
پيشگيرى و درمان آنچه ياد شد كافى است كه مديران پاكدل و طالبان پاكى را وادارد كه همواره به فكر پيشگيرى يا درمان اين بيمارى روحى باشند و اجازه ندهند كه اوصاف و اعمال نيكشان