٤- گشاده‌رويى‌ خردورزى و درايت، بخش وسيعى از مديريت را شكل مى‌دهد و بدون چنين توانى، مديريت بى معنا خواهد بود. دانش و تخصّص نيز در كنار عقل و انديشه كارساز است.
برخى از فضايل اخلاقى نيز مكمّل دانش و انديشه است و بشّاشيت و گشاه‌رويى از آن جمله است. رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
اخلاق مديريت (ج‌٢) ١٠٨ سيره علوى ص : ١٠٧ «حُسْنُ الْبِشْرِ نِصْفُ الْعَقْلِ» «١» خوش‌رويى، نيمى از خرد است.
ضرورت گشاده‌رويى‌ از حديث بالا، چنين برداشت مى‌شود كه خصلتِ نيكوى گشاده‌رويى از لوازم ضرورى مديريت اسلامى است و كسى كه از آن بهره‌مند نباشد نمى‌تواند مدير موفقى باشد؛ به‌ويژه كه حضرت صادق عليه السلام در مقام شمارش ويژگى‌هاى امامان معصوم، به آن نيز تصريح كرده و فرموده است:
«و دينُهُمْ ... حُسْنُ الصُّحْبَةِ وَ حُسْنُ الْجِوارِ ...» «٢» روش امامان معصوم، معاشرت نيكو و خوش‌همسايگى است.
رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نيز در سفارشى به دودمان عبدالمطلب، خوش‌رويى را در زندگى جمعى و موقعيتى كه آنان در مديريت اجتماعى بايد داشته باشند، ضرورى دانسته، مى‌فرمايد:
«يا بَنى‌ عَبْدِالْمُطَّلِبِ انَّكُمْ لَنْ تَسَعُوا النَّاسَ بِامْوالِكُمْ فَالْقُوهُمْ بِطَلاقَةِ الْوَجْهِ وَ حُسْنِ الْبِشْرِ» «٣»